پاداش بزرگ انتظار
براساس تعاليم اسلامي يكي از وظايف مهم هر مسلمان انتظار ظهور حضرت قائم(ع) است؛ انتظار تحقق وعدة الهي بر حاكميت صالحان و تشكيل دولت اهل بيت رسول خدا(ص). اما آيا هيچ ميدانيد كه پاداش اين انتظار چيست و چه ثمري براي منتظران دارد؟
امام صادق(ع) در روايت زير به اين پرسش پاسخ ميدهند:
أَلا افخبفرفكفم بفما لا يَقبَلفاللهف عَزَّوَجَلَّ مفنَالعفبادف عَمَلاً إفلاّ بفهف؟ فَقفلتف: بَلي . فَقالَ: شَهادَةف أَن لا إفلهَ إفلاَّ اللهف، وَ أَنَّ مفحمَّدَاً عَبدفهف ] وَ رَسفولفهف [ وَ الاءفقرارف بفما أَمَرَاللهف، وَ الوفلايَةف لَنا، وَ البَراءَةف مفن أَعدائفنا ـ يَعني الاَئفمَّةَ خاصَّةً ـ وَ التَّسليمف لَهفم، وَ الوَرَعف وَ الاجتفهادف وَ الطّفمَأنينَةف، وَ الانتفظارف لفلقائفمف ـ عَلَيهفالسَّلامف ـ ثفمَّ قالَ: إفنَّ لَنا دَولَةً يَجفييءف اللهف بفها إفذا شاءَ. ثفمَّ قالَ: مَن سَرَّهف أَن يَكفونَ مفن أَصحابف القائفمف فَليَنتَظفر وَليَعمَل بفالوَرَعف وَ مَحاسفنف الاخلاقف، وَ هفوَ مفنتَظفرٌ، فَإفن ماتَ وَ قامَ القائفمف بَعدَهف كانَ لَهف مفنَ الاَجرف مفثلف أَجرف مَن أَدرَكَهف، فَجفدّفوا وَانتَظفرفوا، هَنفيئاً لَكفم أَيَّتفهَا العفصابَةف المَرحفومَةف. 1
آيا شما را خبر ندهم به آنچه خداي، صاحب عزّت و جلال، هيچ عملي را جز به آن از بندگان نميپذيرد؟ گفتم: چرا. فرمود: گواهي دادن به اينكه هيچ شايستة پرستشي جز خداوند نيست و اينكه محمد(ص) بنده و فرستاده او است، و اقرار كردن به آنچه خداوند به آن امر فرموده، و ولايت ما، و بيزاري از دشمنانمان ـ يعني خصوص امامان ـ و تسليم شدن به آنان، و پرهيزكاري و تلاش و مجاهدت و اطمينان و انتظار قائم(ع). سپس ] امام [ فرمود: براي ما دولتي است كه هر زمان خداوند بخواهد، آن را محقق ميسازد. و آنگاه ] امام [ فرمود: هر كس دوست ميدارد از ياران حضرت قائم، باشد بايد كه منتظر باشد و در اين حال به پرهيزكاري و اخلاق نيكو رفتار نمايد، در حالي كه منتظر است، پس چنانچه بميرد و پس از مردنش قائم، به پا خيزد، پاداش او همچون پاداش كسي خواهد بود كه آن حضرت را درك كرده است، پس كوشش كنيد و در انتظار بمانيد، گوارا باد بر شما ] اين پاداش [ اي گروه مشمول رحمت خداوند!
آري، براي منتظران و صابران در زمان غيبت همين پاداش بس كه نام آنها در زمرة ياران امام عصر(ع)، و از جملة كساني ثبت شود كه آن حضرت را به هنگام ظهور همراهي ميكنند.
پينوشت :
1. النعماني، محمدبن ابراهيمبن جعفر، كتاب الغيبة، ص200، ج16؛ المجلسي، محمدباقر، بحارالانوار، ج52، ص140، ح50.
ماهنامه موعود شماره 34
نوشته: زائربقيع در: پنجشنبه شانزدهم خرداد 1387 |
|
