گریه امام زمان بر اسیرى زینب(س)
حاج ملا سلطانعلى، كه از جمله عابدان و زاهدان بود، مى گوید:
در خواب به محضر مبارك امام زمان (ع) مشرف شدم ، عرض كردم : مولاى من ! آنچه در زیارت ناحیه مقدسه ذكر شده است كه فَلَاندبَنَّكَ صَباحاً وَ مَساءً وَ لَاَبكِیَّنَ عَینُك بَدَلَ الدُموعِ دَماً صحیح است؟
فرمود: آرى!
گفتم: آن مصیبتى كه در سوگ آن، به جاى اشك خون گریه مىكنید، كدام است؟ آن مصیبت على اكبر است؟
فرمود: نه! اگر على اكبر زنده بود، او هم در این مصیبت، خون گریه مىكرد!
گفتم : آیا مقصود مصیبت حضرت عباس (ع) است؟
فرمود: نه! بلكه اگر حضرت عباس هم در قید حیات بود، او نیز در این مصیبت خون گریه مىكرد!
عرض كردم: آیا مصیبت حضرت سیدالشهداء (ع) است؟
فرمود: نه! اگر حضرت سید الشهداء (ع) هم بود، در این مصیبت خون گریه مىكرد!
پرسیدم: پس این كدام مصیبت است؟
فرمود:
مصیبت اسیری عمهام زینب (س) است.
