يك قنوت عشق
تعمقّي در ادعية مربوط به امام عصر(ع)
اَللّهفمَّ كَما جَعَلْتََََ قَلْبي بفذفكْرفهف مَعْمفوراً فَاجْعَلْ سفلاحي بفنفصْرَتفهف مشهوراً:
(فرازي از دعاي نماز سرداب امام عصر(ع)، مفاتيحالجنان)
بارالها، همان سان كه دلم را به ياد مولايم آبادان ساختي، پس سلاحم را نيز براي ياريش از نيام برون آر.
٭ نكتهها:
1. دل و قلب را عمارت و حياتي است كه بدون آن، ويرانه و مرده است.
2. حيات دل و قلب، با (معرفت، محبت و) ذكر و ياد امام عصر(ع) است. (بفذفكرفهف)
3. اين نعمت و موهبت بزرگي، تحفهاي ارزنده و توفيقي ارجمند است كه حضرت حق عطا ميكند و بدون لطف او، كسي را ياراي رسيدن بدين مقصد عظيم، نيست. (جَعَلْتَ)
4. عشق و انتظار، حيات طيّبة انساني و زندگي راستين آدمي است، و مكتب امامت و ولايت، مكتب زنده دلان و انسانهاي واقعي و بلند مرتبت است. راه زنده كردن دل، ياد و عشق و انتظار مولا صاحبالزمان است؛ دل را به او ده تا زنده شوي؛ محبت و ياد او «آب حيات» واقعي است. (معموراً)
5. عرفان و محبت و معنويت، بدون صلابت، مبارزه و شمشير و قيام نيست؛ ظلمستيزي و ظالم كوبي، ثمرة درخت ولايت است (حرف «فاء» در «فَاجْعَل»)
6. انسان منتظر، دستي به دعا و قرآن و عرفان دارد، و دستي به تيغ و سلاح مبارزه؛ هم آه دارد، هم آهن؛ هم بصيرت دارد، هم وسيلت؛ و بصيرتش را بر سلاحش حمل ميكند.(كما)
7. اسلحه و شمشير آنگاه ارزشمند است كه در راه حق، براي دفاع از دين او و در جهت ياري ولّي خدا باشد. (بنصرته)
نوشته: زائربقيع در: شنبه نوزدهم مرداد 1387 |
|
